DAĞINIK ZİHİN

Kendi Gözlemlerim        Bunu uzun süre kendime bile itiraf edemedim. İnsanlardan kaçıyormuşum gibi görünüyordu. Ama aslında kaçtığım şey insanlar değildi. Zihinsel yorgunluktu. Bazı insanlar dünyayı biraz daha yoğun yaşar. Sesleri daha net duyar, bakışları daha hızlı yakalar, ortamdaki değişimi hemen hisseder. Ben de onlardan biriyim. Sessizlik En İyi Arkadaşım       Sosyal ortamlardayken beynimin içi sanki hiç durmadan çalışan bir inşaat alanına dönüyor. Sürekli bir ses, bir hareket, bir analiz hâli… Kim ne dedi, nasıl dedi, yüz ifadesi ne anlama geliyor, şimdi benden ne bekleniyor? Hepsi aynı anda üst üste biniyor. Dışarıdan sakin görünüyor olabilirim ama içeride matkap sesleri susmuyor. Bazen o kadar yoğunlaşıyor ki, beynim sanki gözlerimden dışarı akacakmış gibi hissediyorum. Başımın içi doluyor, geriliyor, taşacak gibi oluyor. Ve o an tek isteğim, o inşaatın bir anlığına bile olsa durması.     Yalnız kaldığımda sanki beynimdeki “sosyal ...

Kendi Gözlemlerim     Bir ortamdayken çoğu zaman bunu fark etmiyorum. Konuşuyorum, dinliyorum, gülüyorum, tepki veriyorum. Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünüyor. Ama ortamdan çıktıktan sonra bir şey değişiyor. Sanki zihnim hâlâ oradaymış gibi hissediyorum. Konuşmalar dönmeye devam ediyor. Yüz ifadeleri aklıma geliyor. Söylediğim bir cümleyi tekrar tekrar düşünüyorum. “Fazla mı konuştum?” “Yanlış bir şey söyledim mi?” “Karşımdaki ne hissetti acaba?” Bedenim bulunduğum yere geliyor ama zihnim ortamdan hemen çıkamıyor. Ve bu çok yorucu. Bu yorgunluk fiziksel değil. Uyuyunca geçen bir şey de değil. Zihinsel.    Çünkü bazı insanlar sosyal ortamlarda sadece bulunmaz, aynı zamanda sürekli işlem yapar. Kim ne hissediyor. Ortamın enerjisi nasıl Biri rahatsız mı Bir şey ters mi gitti Nasıl görünüyorsun Nasıl algılanıyorsun      Bunların hepsi fark edilmeden takip edilir. Ve ortam bittiğinde beyin kapanmaz. İşlem devam eder. İnsanl...

Kendi Gözlemlerim      Biri benimle konuşurken bazen aynı anda iki yerde oluyormuşum gibi hissediyorum. Karşımdaki kişiyi dinliyorum… ama zihnimin bir kısmı başka bir yerde çalışmaya devam ediyor.Ne söylediğini kaçırmamaya çalışıyorum.Aynı anda aklımdan geçen düşünceleri de kaybetmemeye uğraşıyorum.Bir yandan da jestlerini, mimiklerini, ses tonunu okuyorum. Ne hissediyor? Söyledikleriyle hissettikleri aynı mı? Gerçekten burada mı, yoksa o da mı başka bir yerde?     Bunları fark ettikçe zihnim daha da kalabalıklaşıyor.Ve konuşma bittiğinde yorgun hissediyorum.Bu çoğu insanın yaşadığı bir “dalgınlık” hali değil aslında.Bazı zihinler tek bir şeye odaklanarak çalışmaz. Aynı anda birden fazla kanalı açık tutar. konuşulanlar hisler beden dili ortam iç ses Hepsi birlikte işlenir. Bu yüzden dışarıdan bakıldığında “sadece dinliyor” gibi görünürsün ama içeride yoğun bir işlem vardır.Ve bu işlem fark edilmeden yorucudur. Zamanla şu olur: Konuşmanın ke...

       Uzun zamandır içimde tarif edemediğim bir his var. Sanki herkes hayatı daha kolay yaşıyor, ben ise aynı şeyleri yaşarken daha fazla düşünüyorum, daha fazla yoruluyorum, daha fazla hissediyorum. Ortamlarda bulunuyorum ama ait hissetmiyorum.İnsanlarla konuşuyorum ama zihnim hep bir adım geride, her şeyi analiz ediyor. Bir kelimeyi, bir bakışı, bir sessizliği… hepsini fark ediyorum.       İnsanlar konuşurken sanki zihnim başka bir yere kayıyor. Onlara odaklanmaya çalışıyorum ama aynı anda aklımdan geçen diğer düşünceleri de kaçırmamaya, onları da takip etmeye uğraşıyorum. Bir yandan da karşımdaki kişinin jest ve mimiklerini okumaya çalışıyorum; ne hissediyor, söyledikleriyle hissettikleri aynı mı, bunu anlamaya çalışırken zihnim daha da kalabalıklaşıyor.     Ve bu durum sadece belirli anlarda değil; her zaman  her yerde oluyor. İşte, sokakta, bir sohbetin ortasında… Nerede olursam olayım zihnim aynı anda birden fazla kanaldan çalışı...