DAĞINIK ZİHİN

        Birçok DEHB’li kişinin tanıdık bulduğu bir deneyim vardır: Yapılması gereken iş günlerce ertelenir. Başlamak zor gelir. Ama teslim tarihi yaklaşınca, baskı yükselince ya da “artık mecbur” hissi oluşunca bir anda hareket başlar. Dışarıdan bakıldığında bu, “stres olmadan çalışamıyor” gibi görünebilir. Bu gözlemde bir gerçek payı vardır, ama açıklaması çoğu zaman yanlış yapılır. Mesele genellikle stresi sevmek ya da krizi tercih etmek değildir. Daha çok beynin görev başlatma, motivasyon ve önceliklendirme sistemlerinin nasıl çalıştığıyla ilgilidir. Neden “önemli olduğunu bilmek” yetmez?        DEHB’de sık görülen zorlanmalardan biri, yürütücü işlevlerdir: bir işe başlamak, adımları sıralamak, dikkati sürdürmek ve gerektiğinde yön değiştirmek. Kişi çoğu zaman ne yapması gerektiğini bilir. Sorun bilgi eksikliği değildir. Sorun, “bunu şimdi başlat” sinyalinin yeterince güçlü hissedilmemesidir. Özellikle görev büyük, belirsiz, sıkıcı ya da duygus...

        Bazı insanlar düşüncelerini kolayca susturabilir. Bazılarının zihni ise hiçbir zaman gerçekten sessiz olmaz. “Dağınık Zihin” tam olarak bu sessizleşmeyen zihnin içinden doğdu.  Bu blog; mükemmel insanların, kusursuz hayatların ya da sürekli motive kalabilen zihinlerin yeri değil. Burası aynı anda çok fazla düşünen, hisseden, analiz eden ve bazen kendi zihninin içinde kaybolan insanlar için var.       Çünkü bazı zihinler yalnızca “fazla düşünüyor” değildir. Bazı zihinler dünyayı farklı işler. Bir konuşmanın alt metnini saatlerce düşünebilir, kalabalığın içinde yorulabilir, yarım kalan bir düşünceyi günlerce zihninde taşıyabilir. İnsanları fazlasıyla hissedebilir ve kendi içinde durmadan analiz yapabilir. Ama çoğu zaman bunları anlatacak doğru kelimeleri bulamaz. “Dağınık Zihin” tam da bu yüzden var.    Burada zihinsel yorgunluklardan, aşırı düşünmekten, yalnızlıktan, nöroçeşitlilikten, duygusal yüklerden ve insan zihninin karmaşık...