DAĞINIK ZİHİN

​     Kilo verme meselesine gelecek olursak, bizim bunu standart yollarla başarmamız bana pek mümkün gelmiyor. En azından benim için öyle. Bir diyetisyene gittiğimde sistemin çökeceğini adım gibi biliyorum; çünkü bana yasaklar koyduğu an o yasakları deleceğimi çok iyi biliyorum, defalarca da deldim. Önüme katı bir liste koyup "Buna uyacaksın" dediklerinde beynim karman çorman oluyor. Sürekli bir baskı altında hissediyorum ve zihnim kilitleniyor. ​   Bende işe yarayan tek şey kesinlikle kalori sayarak ilerlemek oldu. Tabii buna bir anda ikna olmadım. Bu yöntemi yıllardır biliyordum ama hiç denememiştim, çünkü mantığına tam güvenemiyordum. Sonunda oturdum; defteri kalemi elime alıp matematiğini hesapladım, yazdım çizdim. Bin dereden su getirdim desem yeridir. ​Sonunda bir gün denemeye karar verdim. Ama o gün kesinlikle bir pazartesi değildi; tartıdaki sonucu merak ettiğim bir cuma günüydü. Zaten bizim zihnimizin harekete geçmesi için motivasyon değil, merak gereki...

      Bu görselle de mükemmelliyetçiliğime bir gol atmak istedim. 😁 Uzun zamandır bloğuma bir şeyler yazamıyorum. Bunu yayınlama tarihlerinden çok net görebilirsiniz. Sorun yazılacak bir şey olmaması değil; sizinle paylaşmak istediğim o kadar çok şey var ki... Bilgisayar açık, masaya oturuyorum ama bir türlü yazamıyorum. İstiyorum, sorun bu da değil. Hatta yazmak için zihnen harcadığım enerjiyi ve zamanı aranızdan bazıları çok iyi tahmin eder. Bu zamanın öylece akıp gitmesi korkunç bir vicdan azabı yaratıyor ve yarım kaldığı için günlerce, hatta aylarca zihnimden çıkmıyor.     Peki bunu şu an nasıl yazıyorum? Motivasyonum ne oldu?    Eve geldim; gelirken aklımda hiçbir plan yoktu. Kapıdan girince mutfak lavabosunun tıkalı olduğu aklıma geldi ve hiç düşünmeden harekete geçtim. Önce metal bir çubuk denedim, aynı anda ocağa kaynaması için su koydum. Bu arada uzun süredir konuşamadığım annemi aradım; bir yandan onunla konuşup bir yandan lavabo açıcıyı ve ...