DAĞINIK ZİHİN

       Uzun süre kendimde açıklayamadığım bir “farklılık” hissi vardı. Ama bu farklılık dışarıdan görünen bir şey değildi. Daha çok zihnimin içinde yaşayan, sürekli benimle hareket eden ama adını koyamadığım bir histi.       İnsanlarla aynı ortamda bulunuyordum ama sanki aynı şekilde yaşamıyorduk. Onlar bazı şeyleri doğal şekilde yapabiliyor gibiydi. Ben ise çoğu zaman düşünerek hareket ediyordum. Bir konuşmayı nasıl sürdürmem gerektiğini, hangi tepkinin uygun olduğunu, ne zaman susup ne zaman konuşmam gerektiğini zihnimde hesaplıyordum. Dışarıdan normal görünmeye çalışırken içeride sürekli çalışan bir sistem vardı. O zamanlar bunun neden bu kadar yorucu olduğunu bilmiyordum.      Sadece kendimi “fazla” hissediyordum. Fazla düşünen, fazla hisseden, fazla analiz eden biri gibi… Küçük görünen şeyler zihnimde büyüyebiliyordu. İnsanların söylediği cümleleri saatlerce düşünebiliyor, bir ortamın enerjisinden bütün gün etkilenebiliyordum. Kalab...

     Bazı zihinler sessiz çalışmaz. Onlar sürekli arka planda işlem yapan, detayları yakalayan, bağlantılar kuran ve aynı anda birçok şeyi düşünen sistemlerdir. Dışarıdan bakıldığında bu sadece “dikkat dağınıklığı” ya da “farklılık” gibi görünebilir. Ama içeriden deneyim bambaşkadır.       AuDHD ile yaşamak, çoğunlukla iki farklı sistemin aynı anda çalışması gibidir. Bir yanda düzen, yapı ve tekrar ihtiyacı; diğer yanda yenilik, uyarım ve hareket arayışı. Bu iki yön birbirini dengelemekten çok, çoğu zaman çekişir. Ve günlük hayat, bu iki sistem arasında kurulan hassas bir dengeye dönüşür.       Sabah başlamak bile bazen bir süreçtir. Zihin uyanmıştır ama beden eşlik etmez. Yapılması gerekenler bilinir ama nereden başlanacağı belirsizdir. Küçük bir görev bile büyük bir yük gibi hissedilebilir. Çünkü mesele görevin kendisi değil, zihnin o göreve nasıl yaklaşacağıdır. Başlamak için gereken enerji, bazen işi yapmaktan daha zorlayıcı olabilir. ...